Uns Max

Nu is dat so wiet. Mit bedrövten Snuten stunnen wi up de Hoff un keeken achter de Tied her, as wi daar no nich an docht han: Uns Max is in’ne Johrn komen! klaar, wi harrn daar seker an docht, ok so mennigmaal doröver debatteert, un dat is nu, as dat is: De Kratzer un Dellen leeten sük bi hüm all lang nich mehr mit »Make up« ut de Wereld schaffen. Dat is nu maal so.

        Wat hett uns Max ok nich all’ns mitmokt! In dat een Jahr an de »Jauchenpass«, as he partout nich wiederfahrn wull. He kunn sük nich överwinden, na Italien to fohrn. Wi hebb’n em denn ganz sinnig dorhen brocht! Und so wat, dat gung denn över de heelen dartig Johrn van sien Dasein wieder. Abers, wi harrn em leev, jawohl, uns oll Bully Max, de höörte to de Familie!

        ja, aber nu is dat denn doch so wiet, he mutt nu weg! Dor biet keen Muus den Faden van ov, dat weer nu maal so van uns besloten. Dat Best weer ja, wi geven de Oll in Zahlung. Ik fohr nu na de eerst Autohannler, de ik kennen dee. Ik harr in dat Blattje leest, dat he n’poor van sien Wagens up sien Hoff mit völ bunte Fahntjes stahn harr.

        As he mi komen see, fung he all an to grienen. He mok denn ok glieks mit so’n poor Super-Angeboten an to winken. A16_Bully

»Ja«, see ik denn na een poor Minuten, as ik to Woord keem., »ik wull ja mien ol Wagen in Zahlung geven!«
He truck verbiestert sien Ogenbrauen hoch, keek mi van ünnern bit boven an un frog denn: »Welke Wagen?«
He keek sük üm. »Aha, de daar, dat kunn keen Problem wesen. Ik kiek maal inne Liste!«

        He fung nu an, een Rieg van Zahlen upn sien Smartphon to tippen. »Oh«, see he denn, »wenn ik daar nix mehr insteken mutt, kreeg’n se noch 12,50Euro daarför!«

»Wo vööl?« Ik muss woll recht verdattert utkeken hebb’n.

»Twalvfieftig«, meent he nu, »aber ik kann vielicht noch n’poor Euronen druplegg’n. Mol kieken.«

He gung nu üm unsen Bully herüm, sien Ogen wörrn alln’s gröter. Denn süstert he: »Du wullt ’n Witz maken, ha? De kann ik mit Schlötels un Papier’n up de Hoff stahn loten, de klaut noch nich mal een mehr!«

»Och«, see ik, »de poor Buulen …«
»Weten’s wat«, see he denn, keek sük geheimnisvull üm, »ik hebb daar een goden Bekannten, wenn se hüm fieftig Euros geven, denn smitt he de döör de Press un se sünd em lös!« He wackelt mit sien Hannnen hen un her. »Van mi gifft dat je’nfalls keen Cent daarför.«

        Okay, denn nich. Wenn he mi vöör de olle Bully nix geven will, koop ik keen neei Auto bi hüm. So eenfach is dat. Ik fohr weer mit de Bully na Huus.

        An de annere Mörgen finn ik ’n Zetelke an den Windschutzschiev:
WIR KAUFEN GERN IHREN ALTEN WAGEN!

Na, denk ik, dat nu ja maal n’Woord. Ik nu gau an’t Tel’phon un faks meldt sük an dat annere End de Stimm van so’n Keerl, de höört’ sük so klöterig an, as wenn he slecht slapen harr.

»Wat liggt an?« froog he.
Na good, is ja noch fröh an’n Mörgen.
»Moin!«, see ik, »ik hebb daar leest, se wulln mien Auto kopen?«
»Wat will ik kopen, ehr Auto? Dorvan weet ik nix, wenn se een to verkopen hebben, denn breng’n se de man vörbi!«

»Dat is ’n Woord«, see ik, »wat kann ik vöör de woll noch krieg’n?«

»He Mantje«, see nu der Keerl ann annere Sied van de Draht, »Wo sall ik dat denn weeten? Hebb ik de all sehn? Nee, Also? Breng se de eerst maal vörbi!«

        klaar, kunn he doch nicht weeten, de Bully stunn noch vöör uns Huusdör. Ik mok mi nu also stracks up den Weg. Oh Mann, all weer so’n Hoff mit duusend Fahntjes, de heel blied in’n Wind fladdern deen. Man ik wull ok keen Kunstwark ankieken, nich?

»Worüm hebbn Se de Wogen nich glieks mitbrocht?«
frog mi so’n lüttje dicke Keerl, de so recht to de Stimm an’t Telfon passt.
»Hier is he doch!« see ik un wies op uns Max. De dicke Mann sloog de Hanne over sien Kopp tosamen un fung denn an to bölken: »De? Dat is de Wagen? Oh Maria un Josef, de kanns du up n’Gallimarkt anne Loosbud henstell’n. De nehmt di keeneen av!!«

        He keek mi an, as wenn ik mall in’n Kopp weer.
»Abers - ik harr daar doch van Mörgen n’Zedel an’n Wagen!« see ik denn to hem, »dat ik …«

»Nee un nee!« He worr nu so rech fuchtig. »Dat kann nich wesen. Dat weern seker Kinner. Nee, nee, de nehmt se man weer mit!«

Un denn haalt he so deep Lucht und see stickum to mi: »Weeten’s wat? Ik kenn daar een, de…«

»Ja, ik weet all, wenn ik de fieftig Euros geev, denn haut he em döör de Press! Abers dat will ik nich.« see ik.

        Denn is dat n maal so as dat is, ik nehm em weer mit na Huus. Man ik hebb daar noch n’Idee: Ik stell de Bully achtern in’n Tuun as so’n Tuunhüske, he ward denn moi bunt anmalt un steiht daar denn net so as een Denkmaal an de fröhere Tieden. Dat he he denn ok woll verdeent, nich?