Mien Fründ Milan

 

Eentlik was sien Naam Grzik. Milan Grzik, üm dat nu genau to seggn. Man dat kunn nüms recht utspreken. Un´ so nöömt em elkeen in de Firma man blot even »Milan«.
Wörr ja ok nich so eenfach, disse Naam uttospreeken.

        As he in de söventiger Johr’n as »Gastarbeiter« na Dütsland komen weer, harr he de Hoop, een Tippje van dat Glück to packen, waarvan de Lüüd in sien Dörp Dubrovčak an de Sava proten dehn, wenn se mit groode Ogen van Njemačka vertellten. Dütsland weer daar nu maal dat Land, waar se van drömen kunnen. Dat wörrn völ Mannslüüd, de sük up de Weg makten, dorüm dat se ehr Familie beter ernährn kunnen.

        Milan harr nu ok grode Glück hat, in een Textilfabrik in dat Westfaalske kreeg he n’gode Job - un daar heb ik em denn ok lennenlehrt. He kreeg denn ok bold n’gode Werkswohnung un kunn denn sie Frau und lüttje Kinners nahholen.

        Alls in all: Dat güng em so richtig god, de Tofredenheit weer as son Lücht in sien Ogen to sehn, wenn he mi mörgens tegenkeem, denn weer dat, as wenn de Sünn döör de Wulken keem, sien Smüsterlachen kwamm vant Hart her, dat kunn een marken. An een wunnerbaar Oktoberdag harr ik mi up’n Weg mokt. Milan harr mi inladen, sien Familie kenntoleern.

Ik harr de Inladen geern annohmen, wull aber nich, dat se grode Ümstand maken sulln. Mit een lüttje Gastgeschenk stunn ik nu vöör Milans Huusdöör.
Frau Grzik mook mi de Döör open, ehr Gesicht strahlte Freid ut, dat kunn ik so rech marken. Mattea, Milans Frau, was een moie Minsch, so een rechte dalmatinske Moigheit! Un hör beid Twennels weern nüdelk Kinner, un all faten gliek Totrauen to mi.

        So leet sük de Nahmiddag god an. Milan vertellte n’poor lüstig Döntjes ut sien Heimat, wi keem ut Lachen gor ni mehr rut. Denn see he noch, dat Mattea de beste Koffje mok, so as dat in Kroatien Mod weer. Jo, dat wulöl ik mi denn ok nich entgahn laten. disse Koffje ward in een Waterketel ut Koper makt. De mahlde Koffje - vöör een Koppje twee Lepels vull - ward mit kold Water upsett. Or nah ward dat Water to’n Koken bracht, glieks daarbi denn twee Lepel Zucker bidahn.Mädchen_2

Kanns di ja woll denk’n, dat disse Koffje so recht stark is, ne wohr? Dorüm mutt daar veel Zucker inweesen!
»Heet as de Leevde, sööt as een Duutje un swatt as ne Nacht!«
So weer dat woll alltied in’n Spreekwoord nömd.

All`ns Good. Nah ’n Tied later keem Mattea denn ok mit de Koffje un Rahm un lüttje Koppjes an so’n lütjen Disch. Matteas Ogen lüchten net so, as wenn de Sünn schienen dee. Mi keem dat vöör, as een Fabel ut Duusend un een Nacht!
Teppichen overall, een Handvull Küssen un Polsters, tja, dat sach so ut so as in een orientalsken Wohnstuuv.

        Un nu keem denn de Moment, dat wi de Koffje drinken wulln! De Kinner weern tüskendör in hör Kamer gahn, wi seten an so’n leege Tafel, Mattea langt uns de Koppjes rover - ik weet vandage neet, wat dat vöör een Geföhl weer. Mien eerste Slukje van disse Koffje, oh Mantje - dat weer nich to begriepen. So een Koffje harr ik noch nooit drunken!

        Milans Ogen strahlten mit de Keerssen üm de Wedd. He frog mi denn: »Naaa, iis das gutt?«
»Jo«, gnarrt ik vöör mi hen un harr dormit to dohn, mien Hoosten wee unner Kontroll to kreeg’n, »allerbest!«
Un denn drunk Milan nettso sien Koffje.
Drunk? Naja, dat meent, he wull drinken! Na de eerst Slukje sprung he up, speeide in sien Taskendook, denn reep he n’poor Woorden in sien Moderspraak to Mattea röver. Mattea wurr heel blass in΄t Gesicht, ehr Ogen weern vull van Traanen un denn leep se rut, Milan glieks achteran.

Een Tied later keem de Beid weer torügg. Un denn kreeg ik to wissen, worüm dat all so weer!
De leev Mattea harr in de Upregung mit de dütske Gast de Potten verwesselt, Solt in Stee van Zücker! Un daar kanns up an: Dat weer noog ween, üm een heel Gulaschkanoon vull Sopp to solten!

        Ja, dat wurr denn doch noch ’n moie Avend. Bi sükse Flaske mit roden »Plavic« leet sük dat ok good vertell’n. Un as ik denn n`poor Stünn later nah Huus wull, gav Mattea mi noch ’n Sööten up mien Wang un beed üm Verzeihung vcör dat Malör.

Wenn wi beid, Milan un ik, inne tokamen Tied in de Kantin ’n Zuckerstreier sehn harrn, kunn wi dat Lachen nich inholl’n. Un all Annern in uns Kantin kunnen nich verstahn, worüm wi bi’t Eeten so vergnöögt weer’n …