In Nahbers Tuun

 

So een Siedlung an’n Stadtrand is eentlich gor nix Besünners. weest, dat sünd so Eenfamilienhuskes, de een overall un alltied finnen kann. Rasen vöört Huus, un achtern ok maal ’n paar Blömen un Boomen un wat daar noch alln’s so wassen deiht.

Kann denn wesen, dat so een Tuun utsücht as so’n neeimodsche Golfplaats und annermol weer as’n Stück van’n Hammerk! Dat is nettso as de Minsken ok. Is n’Mischung van all’s wat un bestimmt keen Einerlei ut so’n Billerbook.

In Nümmer veerundartig wahnt de Familie Sonnenberg all lang Tieden in een moi lüttje Huus. Un tegenan harr bit hen to dat Fröhjohr een oll Ehepaar wahnt, so kört vöör Ostern harr de Mann denn dat Leven achter sük laaten. De oll Frau, de daar noch n’kört Tied wahnt harr, is denn nah de Dood van ehrn Mann in so een Wahnstift trukken. Se weer ok woll mit de grode Tuun nich mehr alleen klarkomen. Nu stunn dat Huus all lang Tied leeg. Vöör dat Huus stunn nu so’n grode Schild an de Straat, »HUUS to VERKOOPEN« kunn een daarup lesen.

De veer Kinner van de Sonnenberg-Familie weern woll alltied n’Bietje niedsk up de Tuun in ehr Nahberskupp, se harrn seeker ok geern sükse groode Tuun, de eegen weer immerto n’bietje to minn.

Ik bün seeker, een Footballstadion weer noch nich groot noog vöör disse Rasselbande. Un so keem dat denn so faak, dat se over dat Stakett klautern mussen, um hör Football weertohalen, de av un to fleutengahn weer.

Nu kann du di dat wall vöörstell’n, in welke Tostand dat Hakelwark tüsken de Tuuns utsach! Un ok de Rhododendronbüsken up de annere Sied in Nahbars Tuun weern wall ramponeert. Moder Sonnenberg harr umdat all faaktieds genoog Stunk mit de Nahbar hatt. Se harr ehr Kinner ok straks verboden, na de annere Sied to gahn! Eenmol weer de Nahbar vergrellt bi de Sonnenbergs henkomen, een Football weer woll lieks up ehrn Kaffedisch lannt! Ik glöv, dat was wall gor ni mehr so lüstig.P1010622

Man in’t Groden un Ganzen wassen de Sonnenberg-Kinner gor keen »Rabauken«, nich mehr un minner as annere Kinner. De beid Twennels, Lisa un Lena weern twee Wichter, acht Jahr old, de alltieds Minsken helpen deen, so mennigmaal ok vöör öllere Nahbars dit un dat besörgden. Rasen maihen, Straat fegen, dat worr vöör de Beid’n gor keen Problem. Dorüm harrn se ok tegenover ehr Brörkes allemol ’n paar Euros over. Dat kwam denn al maal vöör, dat de Jungs sük een »Minikredit« bi de Wichter haalden.

Heiko, mit sien twalf Johren de Öllste, weer een rechte Bökerworm! All de Boken over dat Middeloller, de he to faten kriegen kunn, harr he wall all leest.
Wenn een darover Bescheed wüsst, denn he! Sien Bröör, de Henrik, weer daar anners, he maak mit sien tein Jahrn de heele Gegend unseker, dat gav daar leider nix, waar he nich sien Fingers mit in harr!

Tja, elkeen vöör sük wassen de Sonnenbergkinner heel fixe Minsken. Man - wenn de all veer in ehr Tuun binanner weern, harr de olle Nöötboom in de achterste Hook van de Tuun sien Verdreet, he slackerte denn so recht sien Tacken tegenanner! Un Muschka, de griese Kattje leep so gau as se kunn in’t Huus.

Ja, de Frau Sonnenberg harr all hör leeve Nood mit de Göör’n. Sied vör fiev Johrn ehr Vader bi’n Unfall to Dood kemen weer, müss de Frau alleen mit all de Kram klaarkomen. Un se mook dat mit Erfolg, dat mutt een all seggen. De Familie harr keen Nood, Vaders Levensversekern harr over dat eerste henweghulpen. Frau Sonnenberg was denn ok noch halv Dagen in een Anwaltskanzlei togang.

Man de Vader fehlde doch an all Ecken un Kanten - de leeg Plaats in de Familie kunn keeneen so gau weer vullmaken. Dat kunn jedeen ok sehn, de Kinner deen würrelk allns, dat de Moder mit dat Wark to Huus klaarkeem.

De achterste Deel van de Sonnenberg-Tuun was nu all so een Art Flüchtbörg warrn. De olle Eek, de daar all over hunnert Jahr stunn, harr Vader mit so’n runde Bank utrüst, de he noch sülm timmert harr .

Disse Bank weer nu n’Plaats worrn, wo sük elkeen verhalen kunn, wenn he mit sien Gedanken alleen wesen wull. Dat wurr denn ok van all de Annern respekteert, bit de, de daar sitten dee, to erkennen gav, dat he weer to de Levende torüchkamen wull.

Dat Huus in de Moorstraat 13 kunn een dat all ansehn, dat hier alln’s up Stee weer, tominnst so van buten kunn keeneen wat anners sehn. Seker wall leet de Tuun achter’t Huus van Natur her neet so schier un moi, as villicht bi anner Lüd sünner Kinner. Aver Moder Sonnenberg was dat glieks, hör Kinner harrn dat Recht, so vööl to toben, as se wull’n! Sük een Privileg harrn faaks annere Schoolkinner meist nich.

Een poor Maant later in’t Vörjohr was up een’s dat Schild »Huus to verkopen« vöör dat Grundstück tegenan verswunnen! Un noch n’poor Weken wiederhen stunn dor so’n groote Möbelwagen.

De Sonnenberg-Kinner weern heel hibbelig, hopentlik geev dat daar een paar neje Spöölkamraden, de daar henkeemen. Man - daar weer nix van Kinnern to sehn, gornix, ok keen Spööltüüg so as bi annere Familien.
Tja, dat was nu ja ’n Daalslag vöör hör Gemüt. Dar weer nu keen neeie Bekanntskupp to finnen.
Blots een Keerl mit so’n »Dree-Daag-Baart« wer door to sehn.
        De Twennels hollen sük torügg, harr’n sük woll n’bietje to vööl utmalt. Dar weer keen Jung in’t Huus, keen Wicht dar to sehn. Un bi’t Avendeeten diskuteerten se denn ok over de neje Nahber. Moder harr ok noch nich een Woord darover höört, se harr de Nahber fründlik mit Krinthstut un Solt een willkom seggt; man alltovöl weer dar woll nich torüggkamen. Se meent to de Kinner, dat se fründlik un nett to de Nahber wesen sull’n.

        Na, dat gung nu ok een poor Weeken good. Tüsken de Nahbars weer dat woll recht still worrn up disse Sied un ok up de annere. De neeie Nahbar was nich so faak to sehn, over de Dag harr he ja ok woll ’n Wark un an’n Avend satt he alleen up sien Terrasse mit ’n Book in de Hannen.

        Un denn keem uplest dat Weekend van de Ferien, dat weer een Dag mit Sünnschien, so recht wat för de Kinner to’n spölen. Un de grote Tuun weer daför heel moi. Natürlik harr daar denn ok de Football de Overhand kreegn. Un sünner grooten Spektakel gung dat denn wahrachtig nich av. Dat weer denn ja ok wall ’n Wunner west!tree_068

        De neeie Nahber, in Tüskentied harrn se rutkreegen, dat sien Name Meinke weer, de satt Sünndagnahmiddag in sien Tuun un weer an’t lesen. Tüsken de Rhododendren weer wall nich so vööl to sehn, man av un to kunn een denn doch wat höör’n.

        Un denn keem, wat fröher faakens passeerde: De Ball suuste bi so’n Torschööt wiet over de Heeg in de Tuun van de Nahber. De Schrick van de Kinner harrn ji maal hörrn sallen! Moder Sonnenberg harr dat sogaar in’ne Köken höört. Se leep nu gau n’n Tuun, üm nahtokieken, wat dar wall löss weer. Up hör Fraag, wat dat dar geev, versöökten de Kinner nu all döörnanner to proten.

        Ja, dar weer nu gode Raad düür! Moder verlangde, dat de Jungs nah de Nahber röver gahn schullen, üm sük to entschulligen un frag’n, of se hör Ball weerkrieg’n kunn. Oh Mann, wat was dat nu een Theater! Keeneen wull dat nu doon. Un nah de verscheeden Grünnen kwammen se nu all övereen, dat Moder - wat kunn dat ok anners weesen - partout mitgahn schull!

        Moder leet sük breedslaan. Se keek sachtjes mank de Busken röver in Nahbers Tuun. Würrelk - de Nahber harr de Ball wall ut de Busken ruthaald un brocht de nu in sien Sömmerhüske, dat achter de Bomen in de leste Hook van de Tuun stunn.

        Moder snappte sük nu de tegenkrabbdende Hendrik, hüm wöör wall doodsbenaut, denk ik mi. Un nu gung dat nah dat Nahberhuus. Glieks nah dat eerste Klingeln wurr de Döör openmaakt. De Mann stunn nu vöör hör, een Foot in’ne Döör; he lood denn gau de Beid in’t Huus. Nah een kört Begröten wies he Moder sien Huus. Moder versöchde, dat Malöör van de kinner to entschulligen.

        Heer Meinke aver wull darvan nix weeten. »Dat weer doch keen Probleem«, meent he, un »dar muss sük doch keen Minsk een Gedanken üm maken«.
Frau Sonnenberg was doch baff. So harr se sük dat nich vöörstellt. Un ok Hendrik straalde, as de Mann em sien Ball torügg gav. Un denn haalt de noch een heel neein Ball ut een Schapp, dem mit een heel Bült Autogramms beschreven weer.
              Dat se nich so faak röverkamen mutt’n, harr he denn meent, schoons dat ja schaad weer, umdat he sien Nahbers nich mehr so faak sehn kunn!
Moder kreeg een roode Kopp un keek daruphen döör’t Finster n’n Tuun. Un as se denn mit Hendrik torüggkeem in ehr Huus, keeken de annere Kinner hör verbaast an. So bliede harr’n se hör Mama all lang nich mehr sehn.

        Sied de Tied sünn nu all dree Maant over hengahn. De Naberskupp hett sük up dat best entwickelt. Heel anners, as sük dat an’n Anfang anfung.

         Ja, wat ik noch seggen wull: Dat groode Schild, waarup stunn »HUUS TO VERKOPEN« steiht nu all weer in’n Tuun van’t Huus.
Man dit Maal vöör dat Huus van de Sonnenbergs!