Ik kunn doröver nich klaar worrn, worüm ik ut mien Slaap upschreckt bün. Weer’t n Drööm? Harr ik wat hört? Kann’t nich segg’n, op eenmol wör ik waak. 
»Pssst!«
        Ik meen, sowat to höörn. Uprecht seet ik in’t Bett, luurte na alln Sieden un kunn doch nix utmaken. 
Da, all weer dat Zischen:  »Pssst!«
Dunnerschlag, dat kunn ja woll nich angohn, mien Verstand hett nich utsett, un veel drunken harr ik güstern obend ok woll nich.
»Hallo, Naver, muss di nich verfehrn! Ik do di nix!«
              Also, nu weer ik vull waak. Dor kunn nich de minnste Twiefel wesen, daar weer een in mien Kamer! Un denn keek ik na dat Fenster hen. Dat weer ja all’n beten schummrig, man ik kunn allens seen: Up de Finsterbank seet n’Muus! Een lüttje griese Muus un keek mi mit ehr swatte Knoppogen an.

        »Oh Mann«, docht ik, »hest du doch to völ drunken güstern Avend? Nu sühst’t all witte Müüs!« 
Och nee, witt weer de nu nich, man dat weer een Muus! In mien Kopp gung dat nu all n’bitje dörnanner. Ik dreiht de Kopp nu’n bietje na de Siet un fung nu an, dat Muster van de Tapet to tell’n! Naja, kunn ja ween, dat ik mi daarbi aflenken dee un disse inbild Muus weer denn weg!
So ganz nebenbi keek ik na dat Fenster.

Dor stunn ok noch so’n olle Kruuk mit‘n poor Blomkes in, un daar bito seet de Muus un grient vöör sük hen.
»Nee«, seggt de Muus denn, un dat hört sük so an, as wenn daar een ut‘n Handy snacken deiht, »Nee, leeve Naver, ik bün dat wiss. Du drömst nich!«

        Un ik? Wat dä ik nu? Ik geev hör n’Antwoort! Ja, Ik seet daar in mien Bett un ünnerholl mi mit’n lütte griese Muus. »Wo, wo kümmst du denn her?« Ik wör an’t stötern, »wo büst du hier inkamen?«

        »Ik wahn hier doch, weetst du das nich?« Dat Muusje seet up sien Achtersten un wees mit de een Poot nar de Kamerdöör. »Ik wahn hier in’n Keller. Bloot dat geiht nu nich mehr.« 
»Och nee«, see ik, »wat geiht daar nu af ? Hesst nu Last dormit?«
De Muus käm n’poor Tappjes neger: 
»Du musst mi helpen. Du büst mien lesste Hope, Naver!«
Nu wör ik doch n’bäten perplex, wuss nich so recht, wat ik seggn sull und frog denn: »Ik, ik bün doch een Minsch. Un ik schall di helpen? Du büst doch `n Muus!«
De Muus nickkoppte. 
»Dorüm geiht dat doch!«
Un denn holl se ehr Poot anne Snut und suusterte ganz sachten:  »Se sünd daar. Dor buten sünd se!! De heele Tied all stahn se daar un wachten up mi. De Feind steiht buten vöör dat Fenster.«

 »Welkeen Feind?« frog ik. »Wat meenst du eegenst?« 
Se wies mit ehr Poot achter sik. 

        »Du glövst mi nich?« Un denn wör se luud: »De daar, dat sün mien Feind, de hebb ‘t dorup anleggt, mi un mien Volk dood to maken. All. Dat heele Müüsvolk! Wi harrn keen Recht, an disse Stäh to leven. Wi harrn överhöft keen Recht to leeven.«
Ik wör nu doch n’beten bedropen. Mi keem dat ets bekannt vöör. Harr ik dat nich all maal hört? Un so lang weer dat noch gor nich her.
»Och«, see ik dann, »ik glöv, dat du alls n‘ bietje to eernst nehm deihst.«

        De Muus keek mi an un schütteld ehrn lütte Kopp: »Du versteihst mi nich. Do hollst dat vör’n Spööl, wat?« Se kneep ehr Ogen tosamen.
»Man dat is keen Spööl. Nee. Dat geiht hier üm Leven un Dood. Versteihst du? Üm uns Müüsleven un üm unsen Müüsdood!«

Nu weer ik doch verbaast! Jo, so is dat, wenn’t nich sülvst dorvan betropen büst. Wenn du dat man blots van buten süüst. So as in’t Film. Steihst naheer up un makst di op’n Weg nar Huus. 
        De lütte Muus harr sik ümdreiht un keek döör dat Fenster na buten. Bill ik mi dat blots in oder weer se an`t bevern?
»Se sünd jümmers noch daar!« see se dorup hen. 

»De sitten daar unner de Fenster un kieken in eensen weg hier nar boven. De töven man blots up mi, glöv mi dat doch!«

        Ik kunn nix mehr proten, mien Hart weer up Stee ieskoold, un foords drup heet as Füür. Ik stunn van mien Bett up un güng suutje na dat Fenster. Dat Muusje töög sük sacht torügg in de annere Hörn van de Finsterbank.Maeuschen1
Nu smeet ik een Blick ut dat Fenster. Oh Jung, wat hebb ik mi verfehrt! 
Dor seeten veer Katten, swatte un brune Katten. De keeken egalweg nar boven, so recht gieperig luurten de na mien Fenster. De Muus seet inne Hoek van’t Fenster un keek mi man blots an. Dat weer lieks as so‘n Froog: 
»Wullt du mi bistohn? Kann ik up di telln? Helpst du mi?«
              Ik wuss nu nich mehr, wat ik doon sull. Wat gung mi dat an? De Natur harr dat ja woll alltied so inricht. Oder? Een Katt is een Katt un een Muus is een Muus. 
Is dat nu mien Saak? Schall ik all mien Leevdag blots de Traanen van de Welt drögen un all ehr Leed dragen? Schall ik mi daar tüsken mengen, wenn Katt un Muus nich mitnanner torecht komen? Nee! Ik stah hier vöör Dau un Dag up un mok mi Koppien üm Problemen, de nich mien eegen sünd. Und denn harr’k de Snut vull:

»Mook, dat du in din Keller kümmst!« blafft ik de Muus an . »Ik kann nix vöör di doon.«         
Dat Muusje keek mi mit ehr lüttje swatte Oogen an, dat leet so, as wenn se an’t weenen weer. »Dat mutt ji sülvst regeln«, see ik dann. »Ik kann di nich helpen un ik help de Katten ok nich. Dat geiht mi nix an! Basta!«
              Un denn keek ik na buten. Ik kunn’t nich glöven! De Katten weern nich mehr daar. Keeneen weer daar to seen! Dat wull ik nu gau de Muus wiesen - man, de weer ok nich mehr daar! Keen Muus, keen Katt. Ik faat mi anne Steern: Ik weer noch daar, ik weer nich weg! Weer’t doch man blots n’Drööm? Avers, wat dee ik denn hier an de Fenster? Worüm stünn ik hier? Weer ik nu all mall inn Kopp?

        Ik hebb noch so mennigeen Stünn doröver nahdöcht, as ik in de Nacht nich recht slapen kunn. Wo kummt dat van? Un denn wüsst ik dat, denn kunn ik dat düden. Denn weer dat so as een groode Lücht in mien Oogen: In de lesste Week harr ik n‘Book leest, een oll Book, man een van de Bööker, de man nich fak noog lesen kann:
„Das Tagebuch der Anne Frank!“

        Van een to de anner Oogenblick wüsst ik, dat disse Saak van de Muus un de Katten nu mien eegen Saak weer.
Un dat ik to keen Tied dat Muul holln sall, wenn dat weer mool teegen anner Minschen un Deer’n geiht, nich bi uns - un ok nich in een anner Land ...

 

De lütje Muus