Dat oll Huus!

 

Ik kannt nich segg’n, worüm ik disse grode Umweg fahrn müsst. Ik harr to mien Frau seggt, dat ik up Tied nar Huus kamen wull. Un denn? Denn nehm ik doch mien lütt Telfoon un rööp ehr an, dat se denn doch nich up mi töven sull! Waarum? Ik weet nich, kehm dat so van binnen, van’t Hart her?

        Ik leet de Wagen in’t Dörp stahn un leep denn sinnig de oll Straat langs. Ik wüss dat noch, so dree, veer Kilometer weern dat ja woll west. Dag üm Dag, Jahr üm Jahr bün ik disse Weg na de School gahn, hen un ok torügg! Dat wassen woll over fieftig Jahr her, dat ik dat düssen Weg lang gahn bün. Ik kunnt sülvst nich seggen, worüm ik mi daar so völ Tied mit loten harr. Fieftig Jahr, dat is nu ja man mehr as een halv Minschenleven. Un wat is daar nich allens passeert!

        Tja, dat hett hier fröher doch n’bietje anners utsehn, dar weer een sandige Patt, un bi son’ recht Schietweer mit Regen un Sneei mook dat nich unbedingt so’n Pläseer daar langs to loopen. Wenn ik daaran denken do, mutt ik doch n’ bietje grienen. Abers wi harrn dat ja gor nich anners kennt un so harrn wi daar ok nich so völ over lamenteert. Dat weer nu maal so! Vandaag is an disse Stee nu’n recht ördentlik Straat baut wor’n, mit Asphalt un so. Harrn wi uns gornich vörstell’n kunnt, in de dormalige Tied.Ldschft_046_
»Nu kiek an«, see ik so bi mi, »de oll Schaapstall steiht daar alltied noch!«
              Achter son poor Bomen stunn de grad noch so as in mien Kinnerdagen. Wenn dat op’n Schoolweg mool so as mit Emmers schütten de, kunnen wi daar stünnlang unnerstahn un een Dööntje na de annere vertellen. Uns Moders wüssen denn maal weer nich, waar wi bleeben weern. Dor mutt ik nu noch an denken.

        So‘n halv Stünn muss dat woll düürt harrn, denn kwamm ik üm de Kurv achter de Eekenwold un mien Hart bleev meest stahn! Dor stunn dat oll Huus! Un dat leet mi meest so an, as ik dat alltied in mien Drömen sehn harr. Ik bleev stahn. Disse Anblick, de geneet ik so recht, uns Huus, uns oll Huus!

 Uns oll Huus weer nu wall all lang löss, dat harr ik all van annere Lüüd hört. Man as so’n Dönnerslag full dat nu over mi, ik kunn mi binah nich rögen! Noch’n paar Stappen, un ik stunn vöör de Huusdöor. De grööne Farv, de harr noch mien Opa anmaalt, dat was woll so’n Öölfarv, dat sük de noch solang holln harr! Aber se weer denn doch ovbladdert, de Tied harr hör doch tosett. De Schieven van de Fenster keeken mi an as wulln se seggen: »Waar büst du de heele Tied wesst? Wi hebbn all up di wacht!«

        Disse Butzenschieven, wat harr mien Moder doch bannig schullen, wenn se de wienern muss! Oh Mann, dat harrn ji hörn musst!

Ja, un nu weern nich mehr vööl daarvan daar, meestendeels weern de wall kött gahn.

        Kiek an, daar tegen de Huusdöör an dat Stankett, vull van gröön Moos, daar wasst alltied noch de oll Rosenstruuk. Dat is so’n lüttje Wunner! De bleiht so as in de beste Dagen, so’n swartroode Rosen! So een moie Farv hebb ik nooit sehn! Un daar, achtern in’n Tuun, steiht unner de groote Lind de oll holten Bank, all so recht möör. Ringelblömen wassen dorüm. Un denn is daar noch de groote Disch ut Steen, dat is maal son olle Möölsteen west!

        Och nee, wenn ik daaran denken do: Dor seten all de Minschen bi een van de völen Familiendagen, de in disse Tuun fieert wörn! Weetst, daar güng dat alltied hoch her, daar wurd lacht un sungen, so mennigmaal ok danzt. huus_11

Ik stappt nu döör de Poort un keem achtert Huus in’n Tuun. Dor geiht de Sandpatt hendol na de lüttje Beek, de an Avend so vöör sük hen sustern de.

Een Handvull Wacholderbusken stunnen daar, un noch n‘heel Bült van disse lilafarven Heidkruud! O Mann, wenn ik daaran denken mutt, worr mi doch heel anners tomoote. Hier satt ik mit mien eerst Fründin, wi harrn uns leev un wulln uns Leevdag nich mehr utnannergahn!

Un denn, na’n Rieg van Dagen later, keem dann de Tranen! Afscheed - un vergeet mi nich - un ik hebb di leev - un ik denk alltied an di - daaran must ik nu denken. Wannehr weer dat? Vör fieftig, sesstig Johr’n? Ik settde mi an de olle Sood, waar de Steenen all van avfallen sünd.

Deep unnern kann ik noch n‘ bietje Water sehn, heel deep liek as n’Speegel.

        Boven an’n Hemel stiegt een Leerk up, se singt so hell as n‘ Sülverklockje. Ik denk daarbi an mien Kinnertied un an de Jöögd. Un mi fallt daarbi in: Güstern is Güstern un lang all vörbi! Man ik sitt daar noch un kann mi nich so recht lössrieten. Un alltied noch steiht daar dat oll Huus unner de oll Lindenboom. Dat kiekt mi an mit sien bedröövt Fensterogen, mi ward heel mall in de Bost.

        Ik stah up un will mi so sachten up’n Weg maken, wull de annere Padd an de Beek langst gahn, unner de Birkenbomen. Dor fallt mi mitmaal nu eers watt up, wat ik vörher nich sehn harr! Ik kiek, kiek nochmol, dat is, as wenn mi een mit’n Hamer vöör de Kopp sleiht. Ik kunn’t nich glöven, nich begriepen: Dor steiht, middenmang in dat Gröönland, een grot Schild, witt mit swarte Bookstaven:

HIER ENTSTEHT IHR EINKAUFSZENTRUM.

        Ik weet ook nich von wat dat keem, kunn nich mehr recht sehn. Ik hebb woll Sand inne Oog kreeg’n.
De Weg torügg na mien Auto weer woll de langste Weg, de ik in de leste Tied gahn bün. Ik hört nix mehr un ik sach nix mehr! Blot de lüttje Leerk mit eer Sülverglockenstimmtje, de kreeg ik nich ut mien Ohr‘n nich mehr rut, ok as ik all lang up de Autobahn weer. Man ik kunn ehr nich mehr verstahn, so as in mien Kinnertied. Mag ja angohn, dat de ok blot noch to Besöök weer ...